آنچه از تاريخ سرزمينمان مي دانيم بي شك يك از هزار آنچه بر اين مرز بوم گذشته است، نيست. درست نمي دانيم كه بازماندگان عيلام و سيلك و زاغه ايم و يا ماحصل هبوط پدراني كه از سرزمين هاي سرد شمالي به بوي پسته مرغزارهاي جنوبي راهي اين ملك شدند و بر شكر سرزميني اوفتادند كه چهار راه تمدن هاي كهن است. نمي دانيم ميراث خوار ايام شكوه و فخر و شوكت كدامين پدرانيم و وام خويش از كه باز ستانيم از كساني كه بر ملك پدرانمان تاختند و نام خويش را به يمن نجابتي كه نمي شناسيم و نمي دانيم بر اين ملك نهادند و يا پدراني كه از برهوتي سرد به سرزمين هاي گرم خوارزم و خجند آمدند و بي اينكه بيايند و ايلغار كنند و بسوزند و بكشند و ببرند با مردمان اين پير ديرسال زيستند و نامشان به يمن نجابتي اين چنين بر اين ملك باقي مانده است. آنچه مي دانيم همه سرگذشت سرزميني است كه ديرگاهي است سپاهيان در آن مشق قتال ميكنند. آنچه مي دانيم تلخي روزگار موطني است كه پس از خورشيد ديرينه ترين در اين قلب تپنده عالم است. وام تباهي هاي اين ملك، تكه تكه شدن و پاره پاره شدن و زخم خوردنش را از كه بازستانيم كه هر آمد اندكي آن را پريشان كرد و تا ساختن بياموزد ديگري با هديت تباهي از راه رسيد. وام خويش از كه باز ستانيم كه اكنون آنكه شباهنگام به كشتن چراغ آمده است مدعي عموم رنج هايي است كه سالهاست بر اين ملك روا داشته اند. وام خويش از كه باز ستانيم كه خون ندا و سهراب و كيانوش هنوز بر سنگ فرش ها است و با اين همه مدعي طلب خسران ايلغار آشور و مغول مي كند.
امروز ايمان براي هميشه برگشت. بعد از ماه ها احساس آرامش مي كنم. هفته اول بعد از 22 خرداد مي گفت نمي تواند تحمل كند توي اين روزهاي ملتهب و داغ كه مرگ از در و ديوار شهر مي بارد من اينجا باشم و هفته دوم مي گفت نمي تواند تحمل كند در اين روزهاي ملتهب و داغ كه مرگ از در و ديوار شهر مي بارد، خودش اينجا نباشد! راست مي گفت كه بايد اين روزها و دقيقا اين روزها اينجا بود! تهران داغ و ملتهب اين روزها فراموش نشدني است. ما همه جا هستيم، بايد عكس گرفت، نوشت، نقاشي كرد. ما نمي گذاريم اين روزها به همين راحتي فراموش شود و كاملا موافقم كه تحمل اضطراب مصيبتي كه هر لحظه ممكن است بر سرت آوار شود به مراتب راحت تر از تحمل نااميدي است.
مرگ مهدي آذر يزدي و محمد حقوقي لابلاي هياهوي اين روزها گم شد! اولي كودكي من را ساخت توي پستوخانه مامان بزرگ لابلاي برگهاي انبوه فندق و بوي نم ظهرهاي دم كرده تابستان وقتي همه خوابيده بودند. اول با نقاشي و رنگ آميزي قصه هاي مولانا توي كتابهاي فاطمه شروع شد و وقتي ياد گرفتم بخوانم با هجي كردن واژه هايش تك به تك! و امروز كه بزرگ شده ام هم هنوز هر وقت فرصتي پيش بيايد از قصه خر برفت و خر برفت تا مرغ دانا و ... و دومي نوجواني ام را!
آقاي فولادوند نماينده سابق خرم آباد روزي به يكي از فقهاي عاليقدر شوراي نگهبان گفته بود سلام خدا! و در جواب چراييش در آمده بود كه چون نمي ميرند و باقي دلايلش بماند! كاش پيمانه عمر را به حاصل ثواب كردار آدمها پر مي كردند آنوقت هفتاد سال براي امثال حقوقي بسيار اندك بود و براي امثال آن فقيه خطيب بسيار!!
روحشان شاد
آيا شما بين بد و بدتر انتخاب می کنيد؟
بله دوست عزيز !
من نه تنها ببِن بد و بد تر انتخاب می کنم که بين بدترو بدترين هم انتخاب می کنم!
وقتی قدم فيلی نمی تونی بر داری قدم مورچه ای بر می داری..
وقتی عميقا از پس رفت بيزاری يکهزارم قدم رو در مقابل عقب عقب حرکت کردن انتخاب می کنی..
وقتی عمِقا از تکرار تجربه های تلخ تاريخی بيزاری تغيرهای کوچيک رو در مقابل انجماد و سکون انتخاب می کني..
بله دوست عزيز اين باوری عميق و درونيست..
برای حرکت آرام به سمت بهتر شدن از بين گزينه ها ی موجودم انتخاب می کنم..
در زمانه جنگ صلح رو به هر قيمتی انتخاب می کنم
در زمانه سوتفاهم گفتگو رو به هر قيمتی انتخاب می کنم
در زمانه بی خبری شنيدن حقيقت رو به زور فيلتر شکن انتخاب می کنم
من نه تنها بين بد و بد تر انتخاب می کنم
که بين ترافيک قفل شده و ترافيک سنگين
بين گوجه کاملا گنديده و گوجه نيمه خراب
بين خونه تاريک و خونه با ِ يه پنجره به حياط خلوت
بين قهر کردن و شنيدن خشم های فرو خرده
بين مقنعه سِياه و مقنعه رنگی
بين رئيس جمهور فعلي و گزينه های موجود ديگه
پيش از اينکه تقدير يا ديگران برام تصميم بگيرن
ترافيک سنگِن- گوجه نيمه خراب- خونه با ِ يه پنجره به حياط خلوت- شنيدن خشم های فرو خرده-
میرحسین موسوی و مقنعه رنگی رو
انتخاب مي کنم!
ومی دونم هيچ کدوم از اينها ايده آل من نيست
اما من درحرکت به جلو و " متوقف نشدن به هرقيمتی" يک ايده آليستم
تنها راه بهتر شدن حرکت آرام و دست جمعی به سمت جلوست کي می تونه من رو از اين باور جدا کنه؟ ...
هيچ سکونی منجر به پرش و پرواز نشده....
هيچ عقب گردی عروجی رو همراه نداشته
هيچ مردمي با هم و در يک زمان به توافق جمعی (مگر در سو تفاهم ) برای پريدن نرسيدن..
اما مردم زيادی در صلح با هم و آهسته رشد کردن به آهستگی عمر يک جامعه
پرنده های تنها هيچی رو عوض نمي کنن...قهرمان های ايده آليست داستانها که نگران خدشه دار شدن آرمانی خيالی با انتخاب بين بد و بدترن اگر در تاثير گذاری آرمان گرا باشن به مراتب قهرمانانه تر زندگی کردن...
بله دوست عزيز برای من هميشه انتخابی هست
چون من هيچ وقت به شرايط موجود رضايت نمي دم
و هيچ وقت نمي پذيرم که من موجودی بی تاثِيرم
گلرخ نفیسی بهار 1388
این متن رو از پروفایل دوستم برداشتم و چون زبان حال منم هست بی کم و کاست اینجا گذاشتم
سلام
آقاي خاتمي عزيز گاهي مادر براي تكه تكه نشدن طفلش مادري خويش را انكار مي كند. در ميانه اين آتشفشاني كه هر لحظه به انفجار نزديك و نزديك تر مي شود جايي براي شما نيست. گاهي مي پرسم ما را چه مي شود كه كساني كه روزگاري از تندروي ها و زياده روي ها و پرگويي ها شكوه مي كردند و آن را عامل شكست اصلاحات مي دانستند اكنون عباي رحمتشان را بر سر تندروها و حاميان شعار عبور از خاتمي و عبور از نظام گسترانيده اند؟! ما را چه مي شود كه عقيده مان همواره در بند عقده مان مي ماند؟ بر ما چه مي رود كه خرده حساب هاي شخصي را بر مصالح و منافع سرزمين مان ترجيح مي دهيم؟ اينجا جواب هاي، هوي نيست. اينجا كسي خود را به رعايت قواعد بازي پايبند نمي داند. براي همين است كه كميت آزادي خواهي پس از اين همه سال همچنان پاي در گل است. براي همين است كه بسياري كسان تاريخ تاريك زندگي خود را از ياد برده اند و در پوستين خلق افتاده اند تا مگر نوري به تاريك خانه ها بتابانند. زهي شگفتي كه در اندرون هر يك از ما تاريك خانه اي است برايش زايش و پويش هماره ظلمت و جهل! دريغ از اينكه اگر اين چرخ آسياب بچرخد و بچرخد نوبت رسوايي بسياري كسان خواهد رسيد! راستي چه شد كه قتل هاي زنجيري اي به يك توده بدخيم ختم شد؟ چه شد كه دست اندركاران تاريك خانه هاي سالهاي 60 سياه كاري خويش از ياد بردند و كاشف عاليجنابان هزار رنگ شدند؟! اين سپاه منهزم كه در آن هر سرداري به سويي مي گريزد آيا همان جبهه متحدي است كه مي خواست سقف فلك را بگشايند و طرحي نو در اندازد؟
آقاي خاتمي عزيز چرا دوباره وارد مهلكه اي مي شويد كه انجامي ندارد؟
آقاي خاتمي عزيز يكي از دوستانتان در جبهه اصلاحات كافي نيست تا شما را حاجتي به دشمن نباشد؟!
آقاي خاتمي كساني كه اكنون شما را به ميانه ميدان مي كشانند تنهايتان خواهند نهاد. اين لشكر حايلي براي اتكا نيست!
آقاي خاتمي شما بد كرديد كه چيزي گفتيد كه اكنون بزرگواري و اخلاق مداريتان را در معرض آزمون نهاده است و ايشان بدتر كردند كه براي علامت دادن به جناح رقيب حاضر شدند همه چيز را قرباني كنند. با اينهمه اكنون راه ثواب كناره گيري شما به نفع ايشان است.
از صميم قلب مي خواهم افسار اين شتر را بر گرده اش بيندازيد، از صميم قلب از شما مي خواهم به نفع موسوي كنار برويد تا مگر زهر كين و عناد برخي دوستان فروكش كند پيش از آنكه ناسور شود.
آقاي خاتمي در ميانه اين ميدان جاي شما نيست، سياست و اخلاق ميانه اي ندارند! مگر بارها نديده ايد؟ آقاي خاتمي اين نامادران طفل را تكه تكه خواهند كرد بايد تدبيري انديشيد
راست است که زندگی نارضایتی مدام است. همیشه یک پله بالاتر از جایی که ایستاده ای هست برای همین است که نهنگی بود که بعد از خوردن همه آب دریاها به سلیمان اعتراض می کرد که نیم قورت شکمش پر شده و تا کامل شدن صورت و مخرج کسر سه سوم راهی بس دراز هست.
مساله اساسی کله شقی من بود و بالاخره توانستم حرفم را به کرسی بنشانم اما درد بزرگ و سویه تراژیک زندگی من زیر پا گذاشتن اخلاق برای دفاع از امر اخلاقی است. همه عالم منتظر نمی مانند تا من احکامم را قاطعانه اجرا کنم. همیشه قرار نیست چاکران درگاهم طوق اوامر من را یاره گردنشان کنند و حلقه بندگی به گوش! به خاطر تعهدات اخلاقی و به خاطر همه دردها و عذابهایی که مسببش من بودم از اساسی ترین خواست خودم کوتاه آمدم سعی کردم فقط یک ماه کلاهک سه پایه ها را روی سرم بگذارند تا خیال کوه های سفید وطنم را از یاد ببرم.
شاید کله شقی این بار هم به دادم برسد و شاید هم آنقدر کودن شوم که همه آرزوهایم را حواله در کوزه کنم. شاید من هم همه چیز را قاطی آزادی و نور و رنگ و ... از یاد ببرم. اینکه قبلا تصور می کردم آدمهای بیخود شاخ و دم دارند کاملا اشتباه بود. آدم همیشه مجبور است انتخاب کند شاید این آزمایش آخرین تلاش های من برای فرونرفتن در باتلاق الینه شدن باشد. شاید تنها چیزی که من را به بازگشت به کوههای سفید امیدوار می کند سنگینی سنگ قبرهای باشد که روی گورستان خاطراتم نشسته اند و مثل پند کلاه نمدی روی انگشت پادشاهی خیال را تا چینه ها و درخت ها و کوچه ها و خیابان ها و شیوه زیستنم می کشانند. می ترسم از اینکه داستان زندگی ام مثل داستان پینوکیو در شهر تنبل ها باشد. رویای کاذبی که ماحصلش یک جفت گوش دراز است و ...
راستي ما براي توجيه خود در پي آلتار نيستيم؟ گاهي پاي سرو چمان و جويبار روان فين و گاه لاي نمد مالي هاي سلسله خجسته پي قجر و گاه ... راستي اگر بيايد فقط بابت اداي ديني به تاريخ مي آيد؟ و یا بابت ترس ازسرنوشتي همچون يوگسلاوي، عراق و... و اگر نيايد ايمان دارم كه كه از تاريخ نمي ترسد ترس او از چيز ديگري است!
من عصر 2 خرداد 76 همانقدر ترسيده بودم كه 4 تير هشتاد و چهار! راستي اين وابستگي غريب فقط يك بيماريست؟ مي شود هر جاي ديگري نفس كشيد؟زير آسمان خوش رنگ فلورانس با گنبدهاي رفيعش، بام هاي سرخ و خيابان هايي سرشار از زندگي؟
نه خدای من! مساله من فقط فرو رفتن و برآمدن اين نفس نيست. فهميده ام كه اين آسمان براي من همه جا به يك رنگ است! چه كنار شتركوه و دشت تيان، چه ميان انبوه رنگ هاي تند و گرم آن شهر زيبا و چه اينجا ميان انبوه دود و دروغ و گناه! مساله من چيز دیگریست...
فكر مي كردم با يك هفته مرخصي تمام ميشود، درست ميشود. رنگهاي عالم بر ميگردند و همه جنبندهها و ديگر لازم نيست تا مرز مردن اشك بريزم. اما رنگها برنگشتهاند و هيچ حركتي نيست!
”يك ساختمان خاكستري بود و شهر خاكستري و آدم هاي خاكستري و تنها جنبش موجود در سطح راكد شهر ريزش مدام و يكريز «دانههاي ريز برف» بود و دو كودك خردسال كه انگار نه انگار در جستجوي گمكرده خويش بودند، تنها ميگريختند، از جمود از سكون!”
سالها با كودكان اين «چشمانداز مهآلود» يكي بودم، وسط همه حرفها و نقلها، وسط همه جنبندههايي كه مثل عروسكهاي خيمهشببازي پيچ و تاب ميخوردند، وسط خانههاي چرك گرفته، آدمهاي چرك گرفته، «چشماندازهاي مهآلود»، «شهرهاي بيتپش»!
و حالا انگار پمپي فوران كرده، تا دوده و خاكستر، غم و چرك هزار هزار مجسمه تازه بسازد. و من فرصت نكردهام از اين گورستان بگريزم. يك مجسمه جاودانهام، خمود، مرده، يخ زده، خاكستري، بيحركت! مجسمهاي ماحصل فوران دوباره پمپي كه ديگر قادر نيست مفهوم جنبش را بفهمد. مگر جنبيدني از جنس ديگر عروسكهاي سياهبازي!
احساس ميكنم اين كودك بيچاره جايي مرده، بياينكه فهميده باشم، پوسيده، در كالبد اين پيكرك بيجان مدفون شده، «جف كاستلو» ي سامورايي را ميفهمم. اينطور كه باشد زندگي قمار است و حتي سالم رد شدن از عرض خيابان هم اهميتي ندارد... كاش به من اينقدر توان ميداد كه از اين آتشفشان بگريزم! و يا اينقدر خاطر مجموع كه اين لعبته بازي را باور كنم!
تاريخ معاصر ما مثل يك پازل مي ماند و به لطف استبدادي كه بعد از هر بار سركوب شدن به صورتي نو و كاملا خلاقانه جوانه مي زند بخش عظيمي از قطعات پازل يا مفقود شده و يا مخدوش! القصه يك كلاف سردرگم است كه مثل {خاكِ غارت پرورِ بنيادِ اين ويرانه، هر كه آمد اندكي آن را پريشان كرد و رفت!} و فقط تصور كنيد چه شاهكاري ميشود اگر تاريخ نگارهاي ما كمي رئاليسم جادويي را چاشني حكاياتشان كنند كه بيمايه فطير نباشد.
همين ميشود كه شرح يك رويداد واحد را اگر از زبان بقايي بخواني چيزي است و اگر حايري زاده و مكي روايت كنند چيز ديگري و البته شرح ماوقع از زبان ارسنجاني و اللهيار صالح كاملا متفاوت است و به رشته هاي كلاف بيفزاييد شعبان جعفري و عراقي و صفوي و كاشاني و ... را! تا يك جاهايي مي شود با قضيه كنار آمد اما وقتي دو شرح صد و هشتاد درجه با هم فرق مي كنند مي بيني كه يك جاي كار مي لنگد. مثلا ماجراي تعطيلي هاي مكرر روزنامه شاهد (روزنامه مظفر بقايي) و تكثير زنجيره اي آن كه بي شباهت به شرح داستان روزنامه هاي زنجيره اي جامعه و توس و نشاط و عصر آزادگان و ... نيست! كه هر روز شاهد در مي آمده اما يك روز به اسم شاهد يكي روز به اسم لرستان و روز ديگر به اسم نداي وطن و هميشه سرشار بوده است از نطق هاي وطن پرستانه در رد قرارداد گس گلشاييان در رد رزم آرا و بازگشت به حكومت نظامي رضاخاني و غيره و رزم آرا يا دايره مطبوعات يا شهرباني روزنامه را توقيف مي كرده و دوباره روز از نو و روزي از نو... تا اينكه ماجراي حمله به چاپ خانه موسوي پيش مي آيد و طيف روايت از سياه سياه تا سپيد سپيد متنوع است! خيلي پيچيده است!
راستش توي اين تاريخ معاصر چند تا جانور هستند كه شناختنشان براي شخص شخيص حضرت فيل هم مقدور نيست و اين مظفر بقايي يكي از آنهاست!
درست نيست كه توي اين فضاي فرهنگي سياسي فاسد آدمها براي هم چنگ و دندان نشان بدهند. لازم نيست كثافت كاريهايي هم را تو سر و كله يكديگر بكوبند. درست نيست انگشت اشاره ات را روبروي امثال مظفر بقايي و ميراشرافي و شمس قنات آبادي بگيري! هميشه كشور ما از اين دست افتخارات داشته و برآمدن نخاله هاي مثل مصدق يا خاتمي يا بازرگان بيشتر به تراژدي شبيه بوده و هميشه وجه ديگر تراژدي كمدي است. مي شود خنديد! مي شود تا هزار سال ديگر بر طبل بيعاري كوفت. كافيست بفهمي داخل چه طويله اي زندگي مي كني و بعد نگاهي بيندازي به يكي از اتفاقات روزمره زندگيت مثلا همين پيام هايي كه چپ و راست مي رسد در مورد كردان در مورد آقاي رييس جمهور... راستي خنديدن به اين پيام ها غير از كوبيدن بر طبل بيعاري چه نامي مي تواند داشته باشد؟
بله مي شود توي همه روزهاي مثل عصر بيست و هشت مرداد ريسه رفت! مگر پدر بزرگ توي همان روز همان لحظه ها بر كتاب جوهري حاشيه نمي نوشت؟! بر مظلوميت حسين!؟ حالا هم مي شود همان كار را كرد گيرم ظاهرش عوض بشود. باطن صداي اين طبل كه مثل سنتهاي خداوندي لايتغير است. من بر حسين حاشيه نمي نويسم. مشغولم! با حاشيه هاي ديگر با پرسه زدن توي حاشيه هاي زندگي امروز! بله درست نيست امثال قنات آبادي و كاشاني و مجتبي مير لوحي بزرگوار و ... را له كني فقط كافي است سرت را بلند كني و خوب ببيني كه كجاي اين هزار توي فاسد نفس مي كشي. آقاي كا تو هم يكي از زير سيستم هاي اين ساختار ويراني. توي همين لابيرنت نفس مي كشي و بعد تصور مي كني به همه چيز مشرفي! دنيا مثل يك پلان گسترده زير دستان توانايت افتاده كافي است رويش خط بكشي، بكشي له كني، نفله كني، بسازي،ويران كني! اما اصل توي لابيرنت بودن را فراموش كرده اي! مگر مهم است كه ابلهي مثل عباس عبدي يا ابراهيم اصغر زاده خفه خون نمي گيرد؟ مگر مهم است؟! تو هم مثل آنها اما توي مقياس خودت ابرو بالا مي اندازي قيافه مطمئن مي گيري نظرات حكيمانه صد من يك غاز مي دهي و هيچ كس غير تو آدم نيست! دختر خوب فقط مقياس ها فرق مي كند! به همه مقدسات دنيايت قسمت مي دهم كه بفهمي!!! دير مي شود!!
